Was het jaar écht zo saai?

Zo in de laatste maand van het jaar is het een goede gewoonte om even terug te kijken. Als je simpelweg naar de AEX kijkt, lijkt 2010 een heel saai jaar. We zijn begonnen op 335 en staan nu een paar procent hoger. Toch is het een jaar geweest met onverwachte gebeurtenissen, die niet veel mensen van te voren hadden zien aan komen. De crisis op de euro-obligatie markt is daar een mooi voorbeeld van. Euroland heeft totaal minder overheidstekort en minder schuld dan de Verenigde Staten. Maar omdat hier 16 premiers, 16 ministers van Financiën en 16 voorzitters van centrale banken, allemaal hun zegje willen doen, wordt het net een kippenhok. Uiteindelijk is het een grote chaos geworden.

In de Verenigde Staten wordt er tenminste een beleid gevoerd. Je kunt je afvragen of het een goed beleid is, maar beter slecht beleid dan geen beleid. Bovendien zijn wij als landen niet bereidt om andere landen in problemen te helpen. Het hoort allemaal bij de kinderziektes van de euro. Nu men weet hoe het uit de hand kan lopen, is iedereen er van overtuigd dat er strengere regels voor de deelnemende landen moeten komen.

Staatobligaties

De eurocrisis heeft voor flinke spanning in de euro-obligatiemarkten gezorgd. De koersen gingen daar flink op en neer. Net voor de jaarsluiting meldde de Nederlandsche Bank dat Nederlandse particuliere beleggers voor €100 miljoen aan Ierse obligatie hebben gekocht (en nog eens voor € 50 miljoen aan Zuid-Europese obligaties). Ik stel me zo voor dat het beleggers waren die net iets meer rendement wilden halen, maar niet in die enge aandelen durfden. Nou, deze beleggers zijn van een koude kermis terug gekomen. Ze kregen veel risico en juist geen rendement. Als u deze zomer een simpele 10 jarige obligatie van de Ierse staat had gekocht, was u een paar maanden later al weer een kwart (jawel; een kwart) van uw vermogen kwijt geraakt. En dat voor een staatsobligatie in euro’s.

Maar ook in ultieme veilige beleggingen als Nederlandse en Duitse staatsobligaties gingen de koersen heftig op en neer. Ik neem altijd als voorbeeld de 4% NED 2037. Dat is een Nederlandse staatslening waar u 4% rente over krijgt. Minister de Jager belooft dat u in 2037 het geld weer terug krijgt. Van zijn opvolger die in 2037 dan minister van Financiën is. Als deze net zo oud is als de Jager nu, zit hij of zij momenteel nog op de middelbare school. Een vreemd idee.

Maar op de beurs deed deze lening aan het begin van 2010 97%. Dat wil zeggen, voor een lening van € 1000, hoefde u maar € 970 te betalen. Op 31 augustus stond deze lening 125%. U had dus 28% koerswinst en ook nog eens een halfjaar rente ontvangen. Vandaag de dag staat deze lening weer terug op 107%. Dat zijn koersbewegingen, waar u een sterke maag voor moet hebben. Bij de AEX aandelen waren de koersfluctuaties slechts half zo groot. Hoe pijnlijk deze obligatie crash voor sommige beleggers ook is, ik hoop dat ze er van geleerd hebben dat risico vaak daar zit waar je het niet verwacht. Het was een dure, maar waardevolle les.

Deze column stond eind december 2010 in de regionale dagbladen van Wegener.