In aandelenland verveel je je nooit
In aandelenland hoef je je nooit te vervelen. Dan weer een crisis hier, dan weer een crisis daar. En het geld moet toch ergens heen, dus een crisis aan de ene kant levert weer een bubbel op aan de andere kant.
De poppen aan het dansen
In euroland hebben we een duidelijke schuldencrisis, dat kan niemand zijn ontgaan. En de euroschuldencrisis is het zoveelste hoofdstuk ingegaan: eerst schroefde Berlusconi zijn belastingplannen terug en een paar dagen later ging de euro-Troika naar huis toen bleek dat Griekenland bij lange na niet de beloofde bezuinigingsplannen haalde.
Never ending story
De euroschuldencrisis lijkt een never ending story. Iedereen snakt naar het einde. De oplossing is simpel: de politiek komt er niet uit, dus moet je het toezicht a-politiek maken. Een soort ECB voor overheidsbudgetten met straffen als ze niet aan de regels voldoen. Dat klinkt op afstand alleen maar prettig, maar besef wel dat het een anti-Keynesiaanse macro-economisch beleid met zich mee brengt.
Het alternatief is doormodderen zoals we nu doen. Dat lijkt mij ook geen optie. Een Keynesiaans beleid betekent niet alleen extra lenen en uitgeven in laagconjunctuur, maar ook extra belasting en bezuinigen in hoogconjunctuur. En dat laatste lukt de politiek niet. Men denkt alleen aan de volgende verkiezingen en niet aan de lange termijn. Of om Keynes zelf maar eens aan te halen “In the long run we’re all dead”.
Vlucht naar goud en de Zwitserse frank
Enfin, deze nieuwe fase van de euroschuldencrisis zorgde voor een nieuwe vlucht richting goud en de Zwitserse frank. Dat bracht Zwitserland in een moeilijk parket. Omdat de Franse frank zo gewild is, steeg de munt flink en dat ondermijnde de concurrentiepositie. Zelfs een extreem lage rente hielp niet meer. Op obligaties tot en met een looptijd van 2 jaar kreeg je zelfs een negatieve rente.
Zwitserse frank gekoppeld aan euro
Bedrijven begonnen plannen te maken om hun productie naar het buitenland over te brengen. En zelfs Zwitsers gingen in Oostenrijk skiën. Veel gekker moet het niet worden. En dus besloot de Zwitserse centrale bank tot een rigoureuze stap: de frank koppelen aan de euro. Voortaan passen er 1,20 Zwitserse franken in een euro. Vóór de opmerkelijke stap was dat nog 1,10 per euro. In principe kunnen ze dit ongelimiteerd doen. Je print net zo veel franken bij totdat je je doel bereikt. En even niet naar de bijeffecten kijken, zoals inflatie en overstimulering van de economie. Dat zijn zorgen voor later.
Wat zijn nu de gevolgen?
Ten eerste dat we er een euroland bij hebben. Maar wel eentje die geen verantwoordelijkheid voor de schulden van andere heeft. Ten tweede dat veel mensen met een hypotheek in Zwitserse frank opgelucht adem zullen halen. Hun hypotheekschuld werd op slag 9% kleiner. Bijzonder is dat diezelfde ochtend voor de aankondiging in het Financieel Dagblad op de voorpagina een artikel stond over miljonairs die moesten bloeden voor hun hypotheken in Zwitserse franken. Het geluk is met de dommen (en met de rijken in dit geval).
Nee, in de economie en beursenland hoef je je nooit te vervelen. Verrassingen genoeg. In 2011 hebben we genoeg negatieve verrassingen gehad. Mogen we nu ook eens wat positieve verrassingen?
Eerder verschenen columns
Corné van Zeijl is fondsmanager van het SNS Nederlands Aandelenfonds. Hij schrijft columns in dagbladen, tijdschriften en op iex.nl.
Ook geeft hij commentaar en analyses in verschillende media, zoals BNR Nieuwsradio en RTL Z. In 2008 en 2010 won hij een Gouden Stier in de categorie Beste beleggingsexpert.
Corné van Zeijl, beheerder SNS Nederlands Aandelenfonds
